ANMA

 Kırpıkları gür kederdi kirpikleri,
 Donuk mavi gözleri buz…

 Seher teninde ayrıksı çiydi,
 Gülümsü hüznü...

 İçistanbul yalnızlığıyla biraz Kaçkar,
 Şarkıları eylülsüydü…

 Usulsüzdü şiirlerde yaşaması
 Görgüsüydü solgun sesiyle,
 Bitap bozkırın…

 Harayı
 Aşan
 Atlar
 Gibi
 Gittiydi…


 Hangi gamda donsundu şimdi notalar?


Fotoğraf ve şiir :

Fetih Doğru

KALAN

Sarıdır göç
Bırakır onu göçer…

Anmalar o uzun,
Anlamalar ne kısadır!
Ezberden yatıştıramaz atlar koşmayı
Aşk mı?
Yaşanmamış bir anımsamadır…

Öyleyse söz gereklidir
Öğleyse cibinliklerde çocuklar uyumakta
Öndeyse yalnızlığıyızdır bir şövalyenin
Sevdalar çarpar,
Sevdalar çarpar ölür zırhımıza…

Aksettikçe dağlardan,
Kanayan bir soru vardır;
Çarpıp çarpıp ıssızlığa
İkilenen, üçlenen, hiçlenen…
Nerdeyse artık uçurumların bir cazibesi vardır
O göksel kuşların,
Yüksekliğe daha bir görkem kattığı.

Neyi taşırırsa nehre düşen son damla,
-Gözlerin o vakitlerdir -
O vakitler ki, bir ağlama duvarıdır can evimde
Gün ışığı bir sevinçle sevince bile,
Rengidir acıların yalnızca değişen
Ta ki, yüreğimizi bölünceye
Hüzünle/şen akşamlar…

Göğe kendini tanıtır elbet,
Saf ve kendi kendini oluşturmuş kuyu:

Arıdır su
Bırakır onu
Yağmur
Diner…

Şiir ve Fotoğraf:

Fetih DOĞRU

Yara

Gemi tornistan
Sandal siya
Bir adım ileri
Adves ireg mıda iki.


Mirasına konuyor kuşlar hüzünlerinin
Anılara sarkıp büzülüyor gölge
Ah, sen o herkesin çocukları!
Artık, ayrı yönlere giden
İki sevgilinin…


Boynumun kelepçesi kalır serinliği
Kim derdi ki şimdi o,
Nice çıplak kollarının
Anısı.


Filizi renginde kırılırmış,
Filizi asmanın.
Erguvan ağlarmış dalı.


Kökü değil,
Tözü; atası, sevdası
Acırmış ağacın.


Aman ne uğraştıracak otacıları!
Boynumun o,
Onuncu dizedeki yarası…

"şiir ve fotoğraf; fetih doğru"